prolog

Prolog

Pierwszy rozdział... znaczy prolog :D Zachęcam do czytania. Trochę romantyzmu nikomu nie zaszkodzi :* 

Prolog

-Pamiętaj! Jedź ostrożnie! Nie chcę Cię utracić kilka miesięcy przed ślubem- krzyknął Michael, gdy jechałam do kościoła załatwić u księdza godzinę mszy.

Jestem taka podekscytowana! Biorę ślub z najwspanialszym mężczyzną na świecie! Kocham go bardzo. Wchodzę do mojego srebrnego Audi. Hmm… Na ślub pojedziemy dorożką z 2 białymi końmi, a pod salę weselną czarną limuzyną. Puścimy  2 gołębie.

Będzie wspaniale! Znamy się od roku, a 4 miesiące temu Michael mi się oświadczył. Mamy dopiero po 21 lat, ale wiem, ze to on! Świadkową będzie moja przyjaciółka, którą znam od dzieciństwa- Angelika. A świadkiem starszy brat Micha- Lucas.  

-Cholera!- Jakiś kierowcą prawię się ze mną zderzył! To przestroga, by jechać wolniej.

Jest zielone, jadę prosto a w bok mojego samochodu wjeżdża ciężarówka. Natychmiast tracę przytomność… dalej wiem tylko z opowieści…..

*** (szpital- z punktu widzenia Micha)

-Doktorze bardzo z nią źle?!- Jestem roztrzęsiony! To moja wina, gdybym jej nie pouczał to bym nie zapeszył

-Proszę się nie denerwować. Kierowca od razu zadzwonił po pogotowie, a karetka przyjechała natychmiast. Jej stan jest stabilne, ale… leży w śpiączce.

-Jak długo może tak spać?

-To  jest niewiadome- tydzień, miesiąc, rok? Ale najgorsze jest to, ze może starci pomięć….

-Całą?!

-nie wiemy, mogą to być wydarzenia kilkotygodniowe, godzinne, miesiące, lata…

-A co wy do cholery wiecie?!- Wyszedłem z gabinetu i trzasnąłem drzwiami. Moja kochana Jessie? Co sobie zawiniłem?

*** Michael przez 4 lata, dzień w dzień opiekował się śpiącą Jess. Lecz, w dniu gdy się obudziła musiał zostać dłużej w pracy…. Co było złym pomysłem***

***(Jess)

-Mama?

-Jessica?! Obudziłaś się?

-Tak mamo. Gdzie tata i Angela?

-Pamiętasz nas?

-No tak! Nie widzisz? Gdzie tata z Angelą?

-Rozmawiają z lekarzem. A pamiętasz coś jeszcze? Pamiętasz gdzie jechałaś w dniu wypadku?

- Nie… wiem, że wcześniej ktoś mnie ostrzegał, żebym jechała wolniej.

***(Angela)

-Wujku.. przykro mi z powodu Jess.

-Jest dobrze, obudziła się, pamięta nas, nie pamięta wydarzeń rok przed wypadkiem.

-Czyli nie pamięta mnie?!

-Mich? Najwyraźniej tak…. Przykro mi bardzo- w rękach miał wielki bukiet róż, a w oczach kręciły mu się łzy. Podeszłam go przytulić.- Ale jak jej powiem, ze byłem jej narzeczonym, to co?

-Nie wolno jej przypominać na siłę. Trzeba pokazać zdjęcia, pamiątki- ale nie opowiadać.

-A jak nie przypomni sobie mnie?

-Nie jest to możliwe od razu…

-Angela zrozum! Ona jest całym moim światem! Wiecie co?! Dajcie jej  to, a ja wyjeżdżam jak sobie o mnie przypomni to dajcie znać…